در کنار مشاغل آشنایی مثل مهندسی و پزشکی، بازار کار جهانی چند شغل واقعی و مستند دارد که شنیدن نامشان تعجببرانگیز است؛ از بغلگیر حرفهای و شیردوش مار تا داور بوی زیر بغل و غواص شکار توپ گلف. این مشاغل ساختگی نیستند، نیاز واقعی بازار را پاسخ میدهند و معمولاً از دل یک صنعت بزرگتر بیرون آمدهاند.
بغلگیر حرفهای کسی است که در جلسات از پیش برنامهریزیشده و کاملاً غیرجنسی، به مشتری آغوش، لمس آرام و همراهی فیزیکی ارائه میدهد تا استرس کاهش یابد و حس تنهایی کمتر شود. این خدمت معمولاً در کشورهایی مثل آمریکا و بریتانیا ارائه میشود و مراجعان پیش از شروع، فرم رضایت امضا میکنند و مرزهای لمس بهروشنی مشخص میشود.
ورود به این شغل معمولاً از طریق دورههای آموزشی کوتاه دربارهٔ لمس اخلاقی و رضایت آگاهانه اتفاق میافتد و برخی مؤسسات مثل انجمن بغلگیران حرفهای گواهی صادر میکنند. این شغل بهخاطر افزایش تنهایی اجتماعی در شهرهای بزرگ و تقاضای فزاینده برای درمانهای لمسی غیرپزشکی شکل گرفته و در کنار رواندرمانی، نه بهجای آن، جایگاه خودش را پیدا کرده است. کسانی که دنبال مسیر شغلی متفاوت از کارهای اداری معمول هستند، گاهی همینجا با موضوع انتخاب بهترین شغل متناسب با شخصیت خودشان روبهرو میشوند.
داور بو یا ارزیاب رایحه فردی است که در شرکتهای تولید دئودورانت، عطر یا محصولات بهداشتی، بوی زیر بغل داوطلبان یا نمونههای محصول را از نزدیک بو میکشد تا اثربخشی و ماندگاری بو را اندازهگیری کند. این کار بخشی از فرآیند تحقیق و توسعهٔ محصول است و نتیجهاش مستقیماً روی فرمول نهایی تأثیر میگذارد.
ورود به این حرفه معمولاً با مدرک دانشگاهی در شیمی یا زیستشناسی و گذراندن آزمونهای حساسیت بویایی همراه است، چون توانایی تشخیص دقیق درجات مختلف بو یک مهارت قابل سنجش است. این شغل از نیاز صنعت آرایشی و بهداشتی به دادههای انسانی واقعی، نه فقط تحلیل آزمایشگاهی، به وجود آمده؛ دستگاهها هنوز نمیتوانند تمام ظرافتهای بویی که بینی انسان تشخیص میدهد را اندازه بگیرند.
چشندهٔ غذا کسی است که پیش از سرو یا صادرات، خوراکی و نوشیدنی را از نظر طعم، بافت و ایمنی بررسی میکند. طبق مقالهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این حرفه، ریشهٔ تاریخی آن به دورانی برمیگردد که چشیدن غذا پیش از تقدیم به شاهان برای اطمینان از نبود مسمومیت انجام میشد، اما نسخهٔ امروزی آن بیشتر در صنعت غذا و کنترل کیفیت کاربرد دارد.
در دنیای امروز، چشندگان حرفهای در کارخانههای مواد غذایی، شرکتهای تولید شراب و چای، و آزمایشگاههای حسی کار میکنند و معمولاً دورهٔ تخصصی «ارزیابی حسی» میگذرانند تا بتوانند طعمها را با واژگان استاندارد توصیف کنند. این شغل به این دلیل وجود دارد که ذائقهٔ انسان هنوز دقیقترین ابزار برای سنجش کیفیت خوراکی است، حتی در کنار پیشرفتهترین تحلیلهای شیمیایی. منبع: مقالهٔ Food taster در ویکیپدیا.
صفایستان حرفهای در ازای دستمزد، بهجای مشتری در صفهای طولانی، مثلاً برای بلیت کنسرت، محصولات محدودشمار یا نوبتهای اداری، میایستد تا زمان او را آزاد کند. این شغل بهطور رسمی در شهرهایی مثل نیویورک وجود دارد و شرکتهایی هستند که همین خدمت را بهصورت سازمانیافته ارائه میدهند.
ورود به این کار معمولاً نیازی به مدرک خاصی ندارد و بیشتر به صبر، نظم زمانی و آشنایی با قوانین محل صف بستگی دارد. رشد اقتصاد گیگ و اپلیکیشنهای خدماتی باعث شده این نوع کار امروز راحتتر از قبل پیدا و مدیریت شود؛ دقیقاً همان فضایی که در مطلب کسب درآمد واقعی با گوشی هم به آن اشاره شده، چون بسیاری از این فرصتها امروز از طریق اپلیکیشن موبایل رزرو و پرداخت میشوند.
آزمایشکنندهٔ سرسرهٔ آبی پیش از بازگشایی پارکهای آبی یا افتتاح جاذبههای تازه، بارها از سرسرهها سر میخورد تا سرعت، ایمنی، فشار آب و راحتی مسیر را بررسی کند. این کار بخشی از فرآیند تضمین کیفیت در صنعت پارکهای تفریحی است و معمولاً همراه با تیم مهندسی ایمنی انجام میشود.
افراد این حوزه اغلب پیشینهای در ایمنی آبی، نجاتغریق یا مهندسی تفریحی دارند و باید بتوانند مشکلات فنی مثل تغییر ناگهانی سرعت یا تجمع آب را دقیق گزارش کنند. این شغل از الزام قانونی و بیمهای پارکهای آبی برای تست انسانی پیش از بهرهبرداری عمومی به وجود آمده، چون شبیهسازی رایانهای بهتنهایی نمیتواند همهٔ متغیرهای واقعی بدن انسان روی سرسره را پیشبینی کند.
شیردوش مار متخصصی است که با روشی ایمن و کنترلشده زهر مار را برای تولید پادزهر و مصارف پزشکی و پژوهشی استخراج میکند. طبق منابع تخصصی این حوزه، تعداد شیردوشان حرفهای در آمریکا تنها حدود پنجاه تا صد نفر تخمین زده میشود، چون این کار به دقت بسیار بالا و تحمل خطر نیاز دارد.
افراد این حرفه معمولاً مدرک دانشگاهی در زیستشناسی، شیمی یا خزندهشناسی دارند و در سرمسازیها، باغوحشها یا مراکز پژوهشی کار میکنند. این شغل به این دلیل وجود دارد که هنوز مؤثرترین راه تولید پادزهر مار، استفاده از زهر واقعی است؛ همان زهری که در داروهای قلبیعروقی و ضددرد هم کاربرد پیدا کرده است. منبع: راهنمای شغلی Snake Milker.
عزادار اجارهای یا سوگوار حرفهای فردی است که در ازای دستمزد در مراسم ختم شرکت میکند تا با گریه، نوحهخوانی یا سخنرانی، بار احساسی مراسم را برای خانوادهٔ داغدار سبکتر کند یا شکوه مراسم را بیشتر نشان دهد. طبق مقالهٔ ویکیپدیا در این باره، این حرفه ریشه در تمدنهای مصر باستان، چین، مدیترانه و خاورمیانه دارد و در متون مذهبی کهن هم به آن اشاره شده است.
در بسیاری از این فرهنگها، بیشتر عزاداران حرفهای زن بودهاند و تعداد بیشتر سوگواران، نشانهٔ منزلت اجتماعی بالاتر متوفی بهشمار میرفته است. امروز هم در برخی کشورهای آسیایی و بخشهایی از اروپا، نسخهٔ بهروزشدهٔ این خدمت برای مراسمهای خاص همچنان ارائه میشود. منبع: مقالهٔ Professional mourning در ویکیپدیا.
غواص شکار توپ گلف با غواصی در برکهها و دریاچههای داخل زمینهای گلف، توپهای گمشده را جمعآوری میکند تا پس از تمیزکاری و دستهبندی دوباره فروخته شوند. طبق گزارش ادارهٔ آمار کار آمریکا، این غواصان گاهی هشت تا ده ساعت در روز کار میکنند و چون آب اغلب کاملاً کدر است، توپها را با لمس دست، نه با دید، پیدا میکنند.
برای ورود به این حرفه، داشتن مدرک غواصی تجاری نامحدود لازم است که معمولاً به حدود دویست ساعت تجربهٔ غواصی نیاز دارد. این شغل از قرارداد مستقیم بین غواص و مدیریت زمین گلف شکل میگیرد و چون بازیافت و فروش دوبارهٔ توپها هم برای زمین گلف و هم برای غواص سودآور است، به یک بازار کوچک اما پایدار تبدیل شده است. منبع: Career Outlook, U.S. Bureau of Labor Statistics.
چشندهٔ غذای حیوانات خانگی در شرکتهای تولید خوراک سگ و گربه کار میکند و پیش از بستهبندی نهایی، بو، بافت و گاهی طعم محصول را بررسی میکند تا مطمئن شود کیفیت با استاندارد شرکت همخوانی دارد. این فرد لزوماً همان چیزی را که حیوان میخورد نمیخورد، بلکه بیشتر روی بو، ظاهر و بافت محصول تمرکز دارد.
افراد این حرفه معمولاً در بخش کنترل کیفیت یا تحقیق و توسعهٔ شرکتهای غذای حیوانات مشغولاند و آموزش حسی مشابه چشندگان غذای انسانی میبینند. این شغل از اهمیت رو به رشد بازار غذای حیوانات خانگی و توقع صاحبان حیوانات برای محصولات باکیفیتتر شکل گرفته؛ وقتی بازار میلیارد دلاری شود، حتی بخش کنترل کیفیت آن هم به شغلهای تخصصی نیاز پیدا میکند.
مشاغل عجیب معمولاً از یک نیاز واقعی و مشخص داخل یک صنعت بزرگتر بیرون میآیند، نه از خلاقیت بیهدف؛ یک کارخانه به کنترل کیفیت نیاز دارد، یک پارک تفریحی به تست ایمنی، و یک شرکت دارویی به زهر واقعی مار. وقتی این نیاز آنقدر خاص و تکرارشونده است که نمیشود آن را به شغل عمومیتری سپرد، یک عنوان شغلی تازه و اختصاصی متولد میشود.
وجه اشتراک بیشتر این مشاغل، تکیه بر یک حس یا مهارت انسانی خاص است که هنوز جایگزین دقیقی برایش پیدا نشده، مثل بویایی، ذائقه، تحمل روانی یا مهارت فنی غواصی. نکتهٔ دیگر این است که خیلی از این کارها پارهوقت، فصلی یا پروژهای هستند و بنابراین اغلب در کنار یک شغل اصلی یا در دورهٔ گذار شغلی انجام میشوند؛ همان دورهای که در مطلب بهترین زمان برای ترک شغل ثابت و شروع مسیر شخصی هم به آن پرداخته شده است. در نهایت، رشد اقتصاد گیگ، اپلیکیشنهای خدماتی و شبکههای اجتماعی باعث شده این مشاغل نسبت به گذشته راحتتر دیده، تبلیغ و استخدام شوند، هرچند خودِ نیاز پشت آنها معمولاً چیز تازهای نیست.
مشاغل عجیب دنیا، از بغلگیر حرفهای تا شیردوش مار، همگی واقعی، مستند و پاسخی به نیاز مشخصی داخل یک صنعت بزرگتر هستند. بیشتر آنها به مهارت انسانی خاصی مثل حس بویایی، ذائقه، دقت فنی یا تحمل روانی متکیاند و اغلب بهصورت پارهوقت یا پروژهای انجام میشوند. رشد اقتصاد گیگ هم باعث شده این مشاغل امروز راحتتر از قبل دیده و شناخته شوند، بدون اینکه ماهیت واقعیشان تغییر کرده باشد.
تیم تحریریه
دیدگاه شما برای ما ارزشمند است
تمامی حقوق برای سایت چه خبر محفوظ است
